Vandaag hebben we een mooie rit door Tsjechië gereden. Veel mooie landschappen gezien. De eerste stop was in Staňkov. Daar hebben we koffie/thee gedronken met Tsjechische wafels.
Bij Ves-Sušice zijn we gestopt om wat foto’s te schieten van de mooie rivier Otava. Terwijl Jack zijn Tomtom aan het fixen was, zijn Martijn en ik een stukje naar boven gelopen, waar iets van een bunker was. Het bleek een soort picknick plek te zijn, met wat verwijzingen naar de 2e wereldoorlog. Afijn, check de foto’s.
Voor de lunch zijn we gestopt bij Kašperské Hory. Een prachtige locatie, maar het kostte de kok wel wat tijd om een paar schnitzels te bakken.
De tijd begon toch wat te dringen, omdat we voor 19:00u moesten inchecken bij het hotel. We besloten om nog iets kleins te eten, zodat we niet naar de stad hoefden te lopen. Dat deden we bij het Lipno meer.
Daarna reden we door naar het hotel in Oostenrijk. Het hotel is een oud kasteel. We werden vriendelijk ontvangen door een dame op leeftijd en het leek er op dat we de enige waren in het grote kasteel. Maar er waren toch nog wat andere gasten. We konden vrij rondlopen door het kasteel, wat ingericht was als een museum. We ontdekten een bibliotheek, waar toch een flink aantal boeken stonden, die eigenlijk heel fout waren, iets met 2e wereldoorlog. Maar goed, ook dat heeft historische waarde.
Daarna zijn we nog naar de Donau gelopen. Maar het werd al donker. We konden wel aan de overkant een enorm vreugdevuur zien.
Vandaag bereiken we Slovenië. Maar eerste krijgen we in Oostenrijk nog zo’n 100 km snelweg.
Maar hier en daar hebben we toch nog wel wat bochtjes.
We verblijven 2 nachten in het hotel, zodat we morgen een mooie rondrit kunnen maken.
De landen vandaag zijn Oostenrijk en Slovenië.
De route is 386 km.
Het hotel voor vandaag is Hotel Aqua Roma – Rimske Toplice in Slovenië.
Ons avontuur
Vanmorgen ontbeten in ons kasteel. Het was keurig verzorgd door de oudere dame en na het opladen van de motoren, was het op naar Slovenië. Eerst moest er getankt worden en aangezien het qua kilometers een lange dag was, zat er ook een 2e tankstop aan te komen.
Er zat een flink stuk snelweg in de route, want we moesten nog een aardig stuk om in Slovenië uit te komen. De snelweg door de Oostenrijkse Alpen zat vol met tunnels, snelheidswisselingen en traject controles. Scherp blijven dus.
Maar na de snelweg gingen we nog een stuk over de Alpen. Veel leuker rijden. Daar was het ook koffie/thee tijd en hebben we voor een godsvermogen aan apfelstrudel weg zitten eten bij restaurant Lanz.
Na weer 1,5 uur sturen kwamen we op de bergpas Weinebene, waar we na wat foto’s schieten geluncht hebben: schnitzel. We waren tenslotte in Oostenrijk.
Volgens de navigatie hadden we een tolvignet nodig in Slovenië, dus zijn we daar naar op zoek gegaan. In Oostenrijk was hij niet te krijgen, dus dan maar in Slovenië zelf. Bij de grens van Slovenië zijn we gestopt om foto’s te maken. Ook daar hadden ze geen vignet. Even verderop zijn we gestopt bij een benzinepomp voor een vignet, maar na het zoeken naar een alternatieve route, bleek het alternatief zonder vignet nog sneller te zijn dan de route met vignet over de snelweg. Dus dan maar geen vignet.
In het hotel bleek het zwembad al snel dicht te gaan, dus hebben we rustig aan uitgepakt. We blijven hier 2 nachten. Morgen een rondrit door Slovenië en Kroatië!
We gaan een rondrit maken door Slovenië en een stuk door Kroatië.
Daarbij komen we door het Kozjanski park en door het Park Prirode Zumberak (Kroatië).
De landen vandaag zijn dus Slovenië en Kroatië.
De route is 215 km.
Het hotel voor vandaag is wederom Hotel Aqua Roma – Rimske Toplice in Slovenië.
Ons avontuur
Vandaag stond er een rondrit op het programma. Door een natuurpark in Slovenië en een natuurpark in Kroatië.
De dag begon met regen. Maar volgens de buienradar zou het droog blijven en toen we wilden vertrekken was het ook droog.
Maar helaas, zodra we de motorpakken aan trokken, regende het alweer. Dus ook de regenpakken aan. Als eerste kwamen we twee keer langs monumenten, waar we even gestopt zijn om wat foto’s te maken.
Toen we het Kozjenski natuurpark inreden, bleek de weg onverhard te zijn: nat, modder met steentjes en karrensporen. We zijn de uitdaging toch aangegaan en met onze totaal ongeschikte motoren voor dat soort wegen door het park gereden. Je weet van te voren niet hoelang het onverhard blijft, maar op een gegeven moment ben je zo ver, dat omkeren geen optie meer is. De navigatie gaf aan, dat er na 2,6 km afgeslagen moest worden. Misschien naar een verharde weg? Nee hoor, ook weer een modderweg. En weer gaf de navigatie aan: afslaan na 2,6 km. Het was stapvoets rijden en we hebben bijna een half uur gedaan over deze 5 km. De motoren zijn ook niet echt schoner geworden door deze weg…
Afijn, uiteindelijk kwamen we toch weer op asfalt. We zijn gestopt op een plek met uitzicht op het kasteel Grad Podsreda en even later ook bij het kasteel zelf. Bij het kasteel is ook mijn fototoestel gevallen, dus die doet niet meer mee de rest van het avontuur. Er was ook niets te eten en te drinken te krijgen bij het kasteel, dus zijn we weer door gegaan.
In het plaatsje Brežice zijn we gestopt voor de lunch bij een pizzeria. De pizza’s waren wel voor een deel verbrand, maar honger maakt een hoop goed… Bij de grens met Kroatië hebben we nog wat foto’s geschoten.
Natuurpark Prirode Zumberak in Kroatië was mooi. De bochten waren mooi: heel veel haarspeldbochten vlak achter elkaar en dan blijk je uiteindelijk nog maar op zo’n 750 meter hoogte te zitten. Het asfalt was verschrikkelijk. De wegen waren stuk, kuilen en overal hopen asfalt om de boel bij elkaar te plakken, zo leek het.
We zijn nog even gestopt bij een riviertje om even uit te rusten.
De benzine raakte op en we waren al heel lang geen tankstation tegen gekomen. Op hoop van zegen zijn we door gereden, maar gelukkig hebben we een tankstation bereikt op de laatste druppels…
Na de tankstop kwamen we weer terug bij het hotel. Daar hebben we gegeten en nog een glaasje drinken genomen.
Er waren ook 3 politieagenten aan het eten in het hotel. Ze hadden hun auto geparkeerd naast onze motoren. Dat levert altijd een leuk plaatje op.
Morgen gaan we naar Bled. Kijken of we weer zo’n spannende route hebben…
Vandaag gaan we naar een andere plaats in Slovenië. Het plaatsje heet Bled en ligt aan het mooiste meer van Slovenië.
Er zijn 2 routes uitgestippeld om er te komen. Een noordelijke route en een zuidelijke route. Beide zijn mooie routes.
De noordelijke route heeft spannende weggetjes en mooie haarspeldbochten.
De zuidelijke route is iets langer en voert ons langs het Predjama kasteel, een van de mooiste kastelen van Slovenië, gebouwd aan de ingang van een grot.
Hoe de kasteelheer in de 15e eeuw om het leven is gekomen, lees je hier.
Vlak van te voren gaan we een keuze maken welke route we gaan nemen.
We rijden vandaag door Slovenië en als we de noordelijke route nemen, komen we ook een stukje door Oostenrijk.
De noordelijke route is 207 km en de zuidelijke route is 276 km.
Het hotel voor vandaag is Aparthotel GAJA – Bled in Slovenië.
Ons avontuur
We hebben besloten de noordelijke route te doen. Het weer was weer moeilijk voorspelbaar, maar we besloten zonder regenpakken te vertrekken.
Het was een mooie route met veel bochten, veel natuur, veel grindwegen…nou ja, we zijn er aan gewend nu. Restaurants kwamen we amper tegen of waren gesloten. Dus zijn we maar langs de weg gestopt om uit eigen voorraad wat te drinken en te eten. Rond half 1 kwamen we boven op de bergpas Volovljek. Daar was een restaurant open. Maar helaas hadden ze alleen koffie en thee. Uiteindelijk kwamen we pas tegen 3 uur bij een meertje waar een restaurant open was. Daar hebben we heerlijk gegeten.
Onderweg hebben we genoten van de vele verschillende bochten en mooie uitzichten. Tegen het eind van de middag kwamen we een fietser tegen, die vroeg of we een ‘little snack’ voor hem hadden. Hij was daar aan het fietsen en kwam alleen maar gesloten restaurants tegen. Dus hij had een beetje honger gekregen. Dat probleem kenden we van eerder op de dag. We hebben hem voorzien van een paar liga-koeken en met een blij gezicht fietste hij weer verder.
In Bled hadden we een mooi groot appartement. Daar moest eerst voetbal gekeken worden: Nederland – Oostenrijk. Daarna zijn we naar het meer van Bled gelopen. Een mooi meer en erg toeristisch hier. Bij een grillrestaurant hebben we nog wat gegeten als afsluiting van deze mooie dag.
Morgen wordt een lange dag: grote rondrit met een wandeling door de Vintgar kloof.
We doen weer een rondrit door een prachtig deel van Slovenië.
Voor vandaag staat er ook een wandelingetje van zo’n 2 uur op het programma.
Een bezoek aan de Vintgar kloof (klik voor info). Na deze wandeling kunnen we weer wat uitrusten op de motor met nog een rit van zo’n 240 km door de mooie natuur.
We willen graag naar de Mangart Saddle, de hoogste berg van Slovenië, maar zoals het zich laat aanzien is deze nog gesloten. Mocht dat zo zijn, kunnen we nog uitwijken naar Lago del Predil in Italië. Daar komen we wat oude forten tegen.
Het wordt dus een lange dag, maar wel één waar we met veel plezier aan terug kunnen denken.
Het land van vandaag is Slovenië en misschien Italië.
De route is 245 km. Het alternatief is 234 km.
Het hotel voor vandaag is wederom Aparthotel GAJA – Bled in Slovenië.
Ons avontuur
We zaten in een appartement. Het ontbijt werd bezorgd in het appartement, waar de tafel voor ons gedekt werd. We hoefden ons geen zorgen te maken over het afruimen. Dat werd ook geregeld.
Vandaag was de zwaarste en langste dag van ons motoravontuur. De dag begon met regen. Het eerste wat op het programma stond, was een wandeling door de Vintgar kloof. Dat was niet ver van het hotel, dus besloten we de bagage in het hotel achter te laten en alleen de wandelkleren mee te nemen en na de wandeling terug naar het hotel te gaan om de spullen weer om te ruilen. Schuilend voor de stromende regen hebben we ons omgekleed bij de kloof in onze wandel kleren. Na het kopen van een kaartje en wachten op de toegang (gaat op tijd) stopte het zowaar met regenen.
De wandeling door de kloof was prachtig, langs een bulderende rivier met mooi helder water. Aan het eind van de kloof moesten we via een alternatieve weg weer terug naar de parkeerplaats (de kloof is eenrichtingsverkeer). Het begon met veel trappen en het ging over in een pad bezaaid met steentjes, uiteraard niet mooi vlak en met diverse hoogteverschillen. Dat was even afzien na zo’n mooie wandeling door de kloof.
Bij het hotel hebben we de nodige bagage opgehaald. Aangezien het lunchtijd was, hebben we eerst vlak bij het hotel geluncht voor we aan de grote rondrit zijn begonnen.
We wilden naar Mangart Saddle, de hoogste berg van Slovenië. Vlak voor vertrek gaf Google Maps aan dat de weg er naar toe gesloten was, maar nu werd die afsluiting niet aangegeven. Dus we hadden goede hoop.
Op weg naar de berg zijn we nog even gestopt bij de Radovna Memorial, een herdenking plek uit de 2e wereldoorlog. Op de Vršič Pas zijn we 2x gestopt om wat foto’s te maken.
De haarspeldbochten waren hier geplaveid met kinderkopjes. Weer eens wat anders…
De weg naar Mangart Saddle bleek inderdaad open en vol goede moed gingen we naar boven. We kwamen bij een tolpoort, waar een jongen ons te woord stond. De top van de berg was afgesloten ‘due to the rocks’ vertelde de jongen. Maar we konden wel tot aan de afsluiting en daar genieten van een mooi uitzicht. Dus de tol betaald (€ 10,- pp) en we reden verder over een weg langs rotsen, met mooie bochten en mooie tunnels. Vlak voor de afsluiting zijn we gestopt en ook bij de afsluiting om foto’s te maken van de uitzichten. Het was de moeite waard.
We gingen dezelfde weg naar beneden. We besloten om het alternatief naar Lago del Predil ook maar te doen, want we waren toch in de buurt.
Langs de weg naar Lago del Predil kom je langs een paar forten.
We passeerden de Italiaanse grens.
We zijn gestopt bij ‘Battery of Sella Predil’. Een fort waar je zo naar binnen kan lopen.
Daarna reden we een stuk langs het meer ‘Lago del Predil’ en zijn gestopt bij Forte del Lago Predil. Ook weer een fort met een kanon voor de deur.
Van daar was het eerst weer een stukje terug waar we vandaan kwamen. Bij het plaatsje Koband zijn we gestopt om de Church of St. Anthony te bewonderen. In Koband wilden we ook wat eten, maar daar was betaald parkeren verplicht tot 22:00u en het is lastig om er achter te komen hoe een Sloveense parkeerautomaat werkt. Dus besloten we maar een stukje door te rijden.
Even verderop was er nog een restaurant open, waar we gegeten hebben. Intussen was het al behoorlijk laat en na het eten was het nog zo’n 2 uur te gaan. Dus voor donker thuis ging niet meer lukken.
Het laatste stuk werd dus steeds spannender, naarmate het donkerder werd. Haarspeldbochten en bergpassen zijn niet verlicht. Maar ja, het is tenslotte avontuur…
Na een lange en vermoeiende dag zijn we toch veilig in het hotel aangekomen. Gelukkig hebben we over een paar dagen een rustdag…
Recente reacties