Na het ontbijt zijn we vertrokken voor een mooie rit door de Dolomieten.
De eerste fotostop was bij de Obersee, een mooi meertje voor de Italiaanse grens.
Bij de Italiaanse grens moesten we wachten op het stoplicht om de Passo di Stalle over te mogen. Hier is eenrichtingsverkeer. Het stoplicht laat 1 kwartier per uur verkeer door. Onze wachttijd was ongeveer een kwartier. Konden we mooi ff foto’s maken.
Het was er behoorlijk druk en toen we uit de drukte waren, zijn we gestopt voor koffie/thee met apfelstrudel.
Daarna kwamen we in de Dolomieten met zijn prachtige bergen. Bij een mooie plek voor foto’s, hebben we meteen maar geluncht.
Daarna waren er diverse fotostops, waaronder bij de Passo Perdoi. In dit gebied zijn we al eerder geweest voor een training met Moto-Sportivo. Herinneringen kwamen daar weer terug aan de leuke en gezellige groep waar we toen mee waren. Maar vooral ook aan Marcel, de organisator en vriend, die niet meer onder ons is…
Om even na 5 uur kwamen we bij het hotel aan. Na de douche hebben we ons tegoed gedaan aan pizza’s. We zijn tenslotte in Italië. Na een lekker glaasje wijn werd het uiteindelijk tijd om aan de blog te werken.
Morgen weer een mooie dag. We gaan weer naar Oostenrijk en uiteindelijk weer de Italiaanse grens over.
Van Italië naar Oostenrijk weer terug naar Italië. Bij de Timmelsjoch passeren we de grens van Italië naar Oostenrijk. Veel veel haarspeldbochten! We passeren een stuwmeer, waar nog een deel van een kerktoren boven water uit steekt, Lago di Resia.
De route is 277 km lang.
De landen van vandaag zijn dus Italië en Oostenrijk.
Vandaag ging de rit van Italië naar Oostenrijk en weer terug naar Italië.
We vertrokken na het ontbijt om onder andere de Jaufenpas en de Timmelsjoch te bedwingen.
Eerst moest er nog even getankt worden.
De eerste pas die we aan deden was de Penserjoch, waar we een paar mooie foto’s gemaakt hebben. Daarna was de Jaufenpas aan de beurt en meteen daar de koffie/thee pauze gedaan.
Na 3 kwartier rijden kwamen we nog langs een leuk riviertje waar we gestopt zijn voor wat foto’s. Daarna was de Timmelsjoch aan de beurt. Deze pas ligt precies op de grens van Italië en Oostenrijk. Ook hier weer wat plaatjes geschoten.
In het plaatsje Unterlängefield was het tijd voor de lunch. We wilden graag de kebabschotel hebben, zoals op het bordje vermeld stond, maar helaas was deze niet verkrijgbaar. Dan maar weer een pizza…
Onderweg zijn we nog even een zijweggetje ingereden, met weer een paar mooie bochten. Daar was een parkeerplaats met een mooi uitzicht op de Stuiben waterval.
Na de waterval hadden we een stukje van 20 km snelweg. Toen we van de snelweg af kwamen zijn we nog even gestopt om wat rust te pakken. Na zo’n intensieve dag dan wacht de man met de hamer als je zo’n saai stuk weg hebt. Maar daarna waren we er weer helemaal klaar voor.
Nog 1 stop voor we bij het hotel kwamen: de kerktoren in de Rechsensee. Het laatste deel wat bewaard is van een dorpje dat onder water gezet is bij het maken van het stuwmeer.
In het hotel was geen mogelijkheiud om te eten, dus zijn we verderop bij Roby Keller gaan eten. Het was er redelijk druk, zodat we bij de ingang een plek hadden. Recht onder een speaker, die nogal hard stond en vervormde, zodat we elkaar niet konden verstaan. Gelukkig gingen er mensen weg, zodat we ergens anders konden zitten. En al met al hebben we toch lekker gegeten.
Morgen gaan we naar de Stelvio! Dus weer een paar bochtjes rijden…
Vandaag is de dag van de Stelvio. Hopelijk is het niet zo druk. Misschien scheelt het dat het een doordeweekse dag is.
We komen via de Umbrailpas op de Stelviopas. Dat is ongeveer halverwege. Dus we volgen eerst de pas naar het oosten.
Dan keren we om en nemen de hele pas! Dit wordt ook een van de hoogste passen, die we gaan rijden. Zo’n 2800 meter.
Via de Berminapas in Zwitserland komen we in Livigno (Italië). Dat is een bijzonder dorp, omdat daar in de wet is opgenomen dat ze geen belasting hoeven te betalen. Aan de kosten van de hotels zie je dat niet terug, maar de benzineprijzen zijn daar spectaculair laag.
Vandaag was de Stelviopas aan de beurt. Het is een beroemde pas met ontelbare bochten.
Eerst moest na het vertrek nog even getankt worden. Via de Umbrailpas kwamen we ongeveer halverwege de Stelviopas. Een klein stukje verder was het hoogste punt:2760 meter. Helaas was het uitzicht beperkt door de laaghangende bewolking. Hier hebben we wat spulletjes gekocht, zoals t-shirts.
Daarna zijn we eerst aan de noordoostkant naar beneden gegaan. Met veel superscherpe haarspeldbochten. Die zijn technisch best te doen, maar ondanks dat we op een doordeweekse dag waren, was het toch redelijk druk. De spannendste momenten waren de momenten met tegemoetkomende motorrijders, die de bochtentechniek niet helemaal beheersen en bochten af sneden waar het niet moest.
Toen we bijna beneden waren begon het wat te regenen. Eenmaal beneden zijn we gestopt voor koffie/thee met apfelstrudel.
Daarna zijn we de hele Stelvio over gegaan. Dezelfde bochtjes weer terug. En intussen begon het steeds harder te regenen. Toen we voorbij het hoogste punt waren en het nog niet droog was, zijn we gestopt om de regenkleding aan te trekken. We vervolgden de Stelvio in de zuidwestelijke richting. Deze kant was beter te doen.
Toen we bij het plaatsje Titrano aan kwamen, begon het plotseling flink te waaien. Dus zijn we gestopt voor de lunch. Mooi op tijd want toen barste het noodweer los. Zelfs onder de luifel bleef het niet helemaal droog, maar we hebben er wel gegeten. Hoort bij het avontuur.
Maar gezien de weersomstandigheden besloten we de route in te korten. Dus de snelste weg naar Livigno.
Onderweg werden we nog wat opgehouden door wegwerkzaamheden. Er werden van de schuine kant stenen naar beneden geduwd die op het wegdek terecht kwamen. Dus moesten we wachten tot het opgeruimd was.
In Livigno zijn we eerst voorbij het hotel gereden om naar het stuwmeer te kijken. Tot onze verbazing was het voor het grootste gedeelte leeg en waren ze op de bodem aan het werk.
Op weg naar het hotel hebben we nog even getankt. Aangezien Livigno een bij wet geregeld belastingvrij stadje is, was de benzineprijs hier maar € 1,66!
’s Avonds hebben we in het hotel heerlijk gegeten en konden we weer terug kijken op een mooie dag. We hebben de Stelvio bedwongen!
Als we vandaag vertrekken, beginnen we aan de 2e helft van de rit. We eindigen in Zwitserland, nadat we een aantal mooie passen hebben gereden, waaronder Oberalpas, de Sustenpas en de Grimselpas. De laatste twee zijn niet nieuw voor ons, maar nu rijden we van de andere kant.
De route is 298 km lang.
De landen van vandaag zijn Italië en Zwitserland.
Het hotel voor vandaag is Hotel Grimsel – Obergesteln Zwitserland.
Ons avontuur
Vanmorgen voor het ontbijt was het nog even dubben. Naar buiten kijkend zag het er wat dreigend uit. Dus leek het er op dat we de regenpakken aan moesten.
Maar na het ontbijt brak het wolkendek open, dus werden de regenpakken weer opgeborgen.
Voor we bij de Julierpas kwamen, moesten we nog even wachten op een kudde koeien, die de weg over staken. De boer bedankte ons vriendelijk voor het wachten. Op de Julierpas zijn we gestopt om wat foto’s te schieten.
Toen we trek hadden in koffie/thee zijn we gestopt in Savognin bij een Taverna. Helaas bleken ze daar alleen koffie en thee te hebben. Van iets erbij was geen sprake. Dus hebben we deze dag maar een beetje beschouwd als ‘balans dag’.
In Trun zijn we gestopt voor de lunch bij Café Tschut. Ook hier was de keuze van het menu beperkt. We kregen eerst een bord sla, wat uiteraard goed past op een balans dag. Daarna een spies met patat.
We hebben vandaag echt heerlijk gereden over de diverse passen in Zwitserland, met super goed weer. Af en toe even gestopt om wat plaatjes te schieten.
Vlak bij het hotel hebben we nog even getankt.
Bij het hotel hebben we heerlijk gegeten. Kleine porties met een lekker biertje erbij, een klein ijsje en een glaasje wijn ter afsluiting.
Vandaag is de langste dag qua (verwachte) rijtijd. Iets meer dan 6 uur. We gaan vanuit Zwitserland door Italië en we eindigen in Frankrijk.
We gaan onder andere over Col du Petit Saint Bernhard en Col de l`Iseran. Ook vandaag komen we weer op zo’n 2800 meter hoogte.
De route is 363 km lang.
De landen van vandaag zijn Zwitserland, Italië en Frankrijk.
Voor vandaag stonden er weer wat kilometertjes op de planning. We willen nog naar Verdon, een supermooi gebied in Frankrijk.
Dus veel snelweg. Op zich saai, maar de mooie omgeving maakt weer wat goed.
Langs de snelweg zijn we even gestopt voor een kleine rustpauze.
De volgende stop was op de Col de Grande Saint Bernhard. Naast mooie uitzichten hebben ze daar ook een hondenmuseum. Dat hebben we maar over geslagen. Wel zagen we een mevrouw met 2 Sint Bernhard honden, waar je mee op de foto kon. En uiteraard is er een souvenirwinkel dat, je raadt het al, helemaal in het teken stond van Sint Bernhard honden.
We hebben daar op de pas koffie en thee gedronken.
De volgende stop was al weer de lunchstop. In Italië. Met een beetje handen en voeten werk en Google Translate kwamen we op een schnitzel.
We hadden nog een paar mooie bergpassen tegoed, met als hoog(s)te punt de Col de L’Iseran op 2770 meter. Het hoogste punt van Frankrijk dat via asfalt te bereiken is.
In het hotel hebben we eerst maar eens gebruik gemaakt van het zwembad. We hebben de zwembroek tenslotte niet voor niets mee…
Na een heerlijk diner en een afsluitend glaasje wijn, was het weer tijd voor de blog.
We gaan nu naar het zuiden. We willen nog een keer door de Gorges du Verdon. Die staan voor morgen op het programma, maar ook vandaag belooft weer een mooie dag te worden.
De route is 292 km lang.
Het land van vandaag is Frankrijk.
Het hotel voor vandaag is Le Chalet – Roubion Frankrijk.
Ons avontuur
Vanmorgen toen we op stonden, regende het. Maar toen we vertrokken was het droog. En dat bleef het ook de rest van de dag.
Toen we in de bergen kwamen, kwamen we in de wolken. Mist dus. Maar op de Col du Galibier was het aan de ene kant mistig van de wolken en aan de andere kant scheen de zon.
We hebben vandaag heerlijk gereden, met alleen maar bochten. Op diverse collen hebben we foto’s gemaakt. Toen we op de Col de Vars waren, hoorden we een soort geschreeuw wat leek van een roofvogel. Een Nederlander zei: daar zit ie… en het bleek een alpenmarmot te zijn. Die kon dus mooi op de foto, al moest er flink voor ingezoomd worden.
Op de Col de la Bonette zijn we gestopt voor wat foto’s. Daar leek de weg nog veel hoger te gaan, dus besloten we een ommetje te maken en kwamen we, volgens de Garmin op 2809 meter hoogte. De steen op die plek gaf een hoogte van 2802 meter. Tot nu toe het hoogste wat we zijn gekomen.
De weg naar het chalet, waar we overnachten, was best heftig. Het begon met een scherpe bocht, die wat scherper was dan we dachten. Zeer veel bochten weer op zeer hobbelig asfalt. Maar we hebben het gered!
Toen we aan kwamen, werden we ontvangen door 2 jonge jongens. Die waren nog bezig onze kamer in orde te brengen. Toen we op de kamer waren, werd er geklopt. Een van de jongens zei, dat we er nog een kamer bij konden krijgen. Die gingen ze nog even in orde maken. Dus allebei een eigen kamer!
De eigenaren van het chalet bleken reuze aardig. In het engels konden we wat communiceren. Voor het eten konden we uit een paar opties kiezen. We kozen voor kip. Dit bleek een gourmet te zijn, dus moesten we zelf bakken. Het was zeer goed. Ook het toetje bleek een soort zelfgebakken taart te zijn. Erg lekker en als afsluiting werd een lokaal borreltje aangeboden.
Morgen gaan we naar ‘de Grand Canyon du Verdon’, een prachtig mooi gebied. We zijn er al eens eerder geweest, maar als je toch in de buurt bent…
Recente reacties