Vandaag bereiken we Slovenië. Maar eerste krijgen we in Oostenrijk nog zo’n 100 km snelweg.
Maar hier en daar hebben we toch nog wel wat bochtjes.
We verblijven 2 nachten in het hotel, zodat we morgen een mooie rondrit kunnen maken.
De landen vandaag zijn Oostenrijk en Slovenië.
De route is 386 km.
Het hotel voor vandaag is Hotel Aqua Roma – Rimske Toplice in Slovenië.
Ons avontuur
Vanmorgen ontbeten in ons kasteel. Het was keurig verzorgd door de oudere dame en na het opladen van de motoren, was het op naar Slovenië. Eerst moest er getankt worden en aangezien het qua kilometers een lange dag was, zat er ook een 2e tankstop aan te komen.
Er zat een flink stuk snelweg in de route, want we moesten nog een aardig stuk om in Slovenië uit te komen. De snelweg door de Oostenrijkse Alpen zat vol met tunnels, snelheidswisselingen en traject controles. Scherp blijven dus.
Maar na de snelweg gingen we nog een stuk over de Alpen. Veel leuker rijden. Daar was het ook koffie/thee tijd en hebben we voor een godsvermogen aan apfelstrudel weg zitten eten bij restaurant Lanz.
Na weer 1,5 uur sturen kwamen we op de bergpas Weinebene, waar we na wat foto’s schieten geluncht hebben: schnitzel. We waren tenslotte in Oostenrijk.
Volgens de navigatie hadden we een tolvignet nodig in Slovenië, dus zijn we daar naar op zoek gegaan. In Oostenrijk was hij niet te krijgen, dus dan maar in Slovenië zelf. Bij de grens van Slovenië zijn we gestopt om foto’s te maken. Ook daar hadden ze geen vignet. Even verderop zijn we gestopt bij een benzinepomp voor een vignet, maar na het zoeken naar een alternatieve route, bleek het alternatief zonder vignet nog sneller te zijn dan de route met vignet over de snelweg. Dus dan maar geen vignet.
In het hotel bleek het zwembad al snel dicht te gaan, dus hebben we rustig aan uitgepakt. We blijven hier 2 nachten. Morgen een rondrit door Slovenië en Kroatië!
We gaan een rondrit maken door Slovenië en een stuk door Kroatië.
Daarbij komen we door het Kozjanski park en door het Park Prirode Zumberak (Kroatië).
De landen vandaag zijn dus Slovenië en Kroatië.
De route is 215 km.
Het hotel voor vandaag is wederom Hotel Aqua Roma – Rimske Toplice in Slovenië.
Ons avontuur
Vandaag stond er een rondrit op het programma. Door een natuurpark in Slovenië en een natuurpark in Kroatië.
De dag begon met regen. Maar volgens de buienradar zou het droog blijven en toen we wilden vertrekken was het ook droog.
Maar helaas, zodra we de motorpakken aan trokken, regende het alweer. Dus ook de regenpakken aan. Als eerste kwamen we twee keer langs monumenten, waar we even gestopt zijn om wat foto’s te maken.
Toen we het Kozjenski natuurpark inreden, bleek de weg onverhard te zijn: nat, modder met steentjes en karrensporen. We zijn de uitdaging toch aangegaan en met onze totaal ongeschikte motoren voor dat soort wegen door het park gereden. Je weet van te voren niet hoelang het onverhard blijft, maar op een gegeven moment ben je zo ver, dat omkeren geen optie meer is. De navigatie gaf aan, dat er na 2,6 km afgeslagen moest worden. Misschien naar een verharde weg? Nee hoor, ook weer een modderweg. En weer gaf de navigatie aan: afslaan na 2,6 km. Het was stapvoets rijden en we hebben bijna een half uur gedaan over deze 5 km. De motoren zijn ook niet echt schoner geworden door deze weg…
Afijn, uiteindelijk kwamen we toch weer op asfalt. We zijn gestopt op een plek met uitzicht op het kasteel Grad Podsreda en even later ook bij het kasteel zelf. Bij het kasteel is ook mijn fototoestel gevallen, dus die doet niet meer mee de rest van het avontuur. Er was ook niets te eten en te drinken te krijgen bij het kasteel, dus zijn we weer door gegaan.
In het plaatsje Brežice zijn we gestopt voor de lunch bij een pizzeria. De pizza’s waren wel voor een deel verbrand, maar honger maakt een hoop goed… Bij de grens met Kroatië hebben we nog wat foto’s geschoten.
Natuurpark Prirode Zumberak in Kroatië was mooi. De bochten waren mooi: heel veel haarspeldbochten vlak achter elkaar en dan blijk je uiteindelijk nog maar op zo’n 750 meter hoogte te zitten. Het asfalt was verschrikkelijk. De wegen waren stuk, kuilen en overal hopen asfalt om de boel bij elkaar te plakken, zo leek het.
We zijn nog even gestopt bij een riviertje om even uit te rusten.
De benzine raakte op en we waren al heel lang geen tankstation tegen gekomen. Op hoop van zegen zijn we door gereden, maar gelukkig hebben we een tankstation bereikt op de laatste druppels…
Na de tankstop kwamen we weer terug bij het hotel. Daar hebben we gegeten en nog een glaasje drinken genomen.
Er waren ook 3 politieagenten aan het eten in het hotel. Ze hadden hun auto geparkeerd naast onze motoren. Dat levert altijd een leuk plaatje op.
Morgen gaan we naar Bled. Kijken of we weer zo’n spannende route hebben…
Vandaag gaan we naar een andere plaats in Slovenië. Het plaatsje heet Bled en ligt aan het mooiste meer van Slovenië.
Er zijn 2 routes uitgestippeld om er te komen. Een noordelijke route en een zuidelijke route. Beide zijn mooie routes.
De noordelijke route heeft spannende weggetjes en mooie haarspeldbochten.
De zuidelijke route is iets langer en voert ons langs het Predjama kasteel, een van de mooiste kastelen van Slovenië, gebouwd aan de ingang van een grot.
Hoe de kasteelheer in de 15e eeuw om het leven is gekomen, lees je hier.
Vlak van te voren gaan we een keuze maken welke route we gaan nemen.
We rijden vandaag door Slovenië en als we de noordelijke route nemen, komen we ook een stukje door Oostenrijk.
De noordelijke route is 207 km en de zuidelijke route is 276 km.
Het hotel voor vandaag is Aparthotel GAJA – Bled in Slovenië.
Ons avontuur
We hebben besloten de noordelijke route te doen. Het weer was weer moeilijk voorspelbaar, maar we besloten zonder regenpakken te vertrekken.
Het was een mooie route met veel bochten, veel natuur, veel grindwegen…nou ja, we zijn er aan gewend nu. Restaurants kwamen we amper tegen of waren gesloten. Dus zijn we maar langs de weg gestopt om uit eigen voorraad wat te drinken en te eten. Rond half 1 kwamen we boven op de bergpas Volovljek. Daar was een restaurant open. Maar helaas hadden ze alleen koffie en thee. Uiteindelijk kwamen we pas tegen 3 uur bij een meertje waar een restaurant open was. Daar hebben we heerlijk gegeten.
Onderweg hebben we genoten van de vele verschillende bochten en mooie uitzichten. Tegen het eind van de middag kwamen we een fietser tegen, die vroeg of we een ‘little snack’ voor hem hadden. Hij was daar aan het fietsen en kwam alleen maar gesloten restaurants tegen. Dus hij had een beetje honger gekregen. Dat probleem kenden we van eerder op de dag. We hebben hem voorzien van een paar liga-koeken en met een blij gezicht fietste hij weer verder.
In Bled hadden we een mooi groot appartement. Daar moest eerst voetbal gekeken worden: Nederland – Oostenrijk. Daarna zijn we naar het meer van Bled gelopen. Een mooi meer en erg toeristisch hier. Bij een grillrestaurant hebben we nog wat gegeten als afsluiting van deze mooie dag.
Morgen wordt een lange dag: grote rondrit met een wandeling door de Vintgar kloof.
We doen weer een rondrit door een prachtig deel van Slovenië.
Voor vandaag staat er ook een wandelingetje van zo’n 2 uur op het programma.
Een bezoek aan de Vintgar kloof (klik voor info). Na deze wandeling kunnen we weer wat uitrusten op de motor met nog een rit van zo’n 240 km door de mooie natuur.
We willen graag naar de Mangart Saddle, de hoogste berg van Slovenië, maar zoals het zich laat aanzien is deze nog gesloten. Mocht dat zo zijn, kunnen we nog uitwijken naar Lago del Predil in Italië. Daar komen we wat oude forten tegen.
Het wordt dus een lange dag, maar wel één waar we met veel plezier aan terug kunnen denken.
Het land van vandaag is Slovenië en misschien Italië.
De route is 245 km. Het alternatief is 234 km.
Het hotel voor vandaag is wederom Aparthotel GAJA – Bled in Slovenië.
Ons avontuur
We zaten in een appartement. Het ontbijt werd bezorgd in het appartement, waar de tafel voor ons gedekt werd. We hoefden ons geen zorgen te maken over het afruimen. Dat werd ook geregeld.
Vandaag was de zwaarste en langste dag van ons motoravontuur. De dag begon met regen. Het eerste wat op het programma stond, was een wandeling door de Vintgar kloof. Dat was niet ver van het hotel, dus besloten we de bagage in het hotel achter te laten en alleen de wandelkleren mee te nemen en na de wandeling terug naar het hotel te gaan om de spullen weer om te ruilen. Schuilend voor de stromende regen hebben we ons omgekleed bij de kloof in onze wandel kleren. Na het kopen van een kaartje en wachten op de toegang (gaat op tijd) stopte het zowaar met regenen.
De wandeling door de kloof was prachtig, langs een bulderende rivier met mooi helder water. Aan het eind van de kloof moesten we via een alternatieve weg weer terug naar de parkeerplaats (de kloof is eenrichtingsverkeer). Het begon met veel trappen en het ging over in een pad bezaaid met steentjes, uiteraard niet mooi vlak en met diverse hoogteverschillen. Dat was even afzien na zo’n mooie wandeling door de kloof.
Bij het hotel hebben we de nodige bagage opgehaald. Aangezien het lunchtijd was, hebben we eerst vlak bij het hotel geluncht voor we aan de grote rondrit zijn begonnen.
We wilden naar Mangart Saddle, de hoogste berg van Slovenië. Vlak voor vertrek gaf Google Maps aan dat de weg er naar toe gesloten was, maar nu werd die afsluiting niet aangegeven. Dus we hadden goede hoop.
Op weg naar de berg zijn we nog even gestopt bij de Radovna Memorial, een herdenking plek uit de 2e wereldoorlog. Op de Vršič Pas zijn we 2x gestopt om wat foto’s te maken.
De haarspeldbochten waren hier geplaveid met kinderkopjes. Weer eens wat anders…
De weg naar Mangart Saddle bleek inderdaad open en vol goede moed gingen we naar boven. We kwamen bij een tolpoort, waar een jongen ons te woord stond. De top van de berg was afgesloten ‘due to the rocks’ vertelde de jongen. Maar we konden wel tot aan de afsluiting en daar genieten van een mooi uitzicht. Dus de tol betaald (€ 10,- pp) en we reden verder over een weg langs rotsen, met mooie bochten en mooie tunnels. Vlak voor de afsluiting zijn we gestopt en ook bij de afsluiting om foto’s te maken van de uitzichten. Het was de moeite waard.
We gingen dezelfde weg naar beneden. We besloten om het alternatief naar Lago del Predil ook maar te doen, want we waren toch in de buurt.
Langs de weg naar Lago del Predil kom je langs een paar forten.
We passeerden de Italiaanse grens.
We zijn gestopt bij ‘Battery of Sella Predil’. Een fort waar je zo naar binnen kan lopen.
Daarna reden we een stuk langs het meer ‘Lago del Predil’ en zijn gestopt bij Forte del Lago Predil. Ook weer een fort met een kanon voor de deur.
Van daar was het eerst weer een stukje terug waar we vandaan kwamen. Bij het plaatsje Koband zijn we gestopt om de Church of St. Anthony te bewonderen. In Koband wilden we ook wat eten, maar daar was betaald parkeren verplicht tot 22:00u en het is lastig om er achter te komen hoe een Sloveense parkeerautomaat werkt. Dus besloten we maar een stukje door te rijden.
Even verderop was er nog een restaurant open, waar we gegeten hebben. Intussen was het al behoorlijk laat en na het eten was het nog zo’n 2 uur te gaan. Dus voor donker thuis ging niet meer lukken.
Het laatste stuk werd dus steeds spannender, naarmate het donkerder werd. Haarspeldbochten en bergpassen zijn niet verlicht. Maar ja, het is tenslotte avontuur…
Na een lange en vermoeiende dag zijn we toch veilig in het hotel aangekomen. Gelukkig hebben we over een paar dagen een rustdag…
We verlaten Slovenië en gaan naar Italië, maar niet nadat we nog een mooi stukje door het Triglavski Narodni Park zijn gereden. Ons verblijf is een vakantieboerderij met paarden. Gezien onze liefde voor deze hoefdieren, is dit een bijzondere locatie.
De landen die we vandaag aan doen zijn: Slovenië en Italië.
Onze laatste dag in Slovenië. Het hotel had eerder een bericht gestuurd dat er een ‘Happy Hour’ gehouden zou worden met hapjes en drankjes, dus dat beloofde wat goeds.
Het ontbijt werd, net als gisteren, bezorgd in het appartement.
We gingen weer vol bepakt op weg. Eerst moest er nog even getankt worden. De route door Slovenië was weer mooi, al gold dat niet voor de staat van de wegen. We zijn gestopt op een plek met een mooi uitzicht over de bergen om wat foto’s te maken.
Boven op een bergpas zijn we gestopt voor koffie en thee, met een echt Sloveens gebakje erbij. Bij rivier Sočia zijn we gestopt voor wat foto’s en hebben we gekeken of we daar wat konden eten. Dat laatste bleek niet het geval te zijn, dus zijn we weer door gereden.
In het plaatsje Kanal kwamen we op een pleintje met een restaurantje. Daar hadden ze hamburgers. Lekker! Het stadje lag aan een rivier. Daar hebben we ook nog wat leuke plaatjes geschoten.
Even later reden we Italië binnen. We moesten nog een keer tanken en we zijn nog even gestopt bij een waterval voor wat foto’s.
We waren wat laat in het hotel. Daar bleek dat het happy hour uitgesteld was tot later in het jaar en verder was het restaurant gesloten. Toch was de eigenaresse bereid om een kaas en vlees plankje voor ons te maken met alleen producten die daar ter plekke gemaakt waren. Dat was niet verkeerd! Ook bleken we in de streek te zitten waar Prosecco vandaan komt, dus dat werd er natuurlijk bij gedronken.
Het was weer een mooie dag. Morgen naar het Gardameer.
We eindigen deze dag aan het Gardameer in Italië. Maar voor we er zijn hebben we weer heel veel mooie bochten gehad. Al snel na de start ligt de San Boldo pas op ons te wachten: 5 tunnels met haarspeldbochten in de tunnels.
We gaan over de Ponte Valgadena, de Passo Sommo en de Passo Bordala.
We rijden een stuk langs de Noordwest kust van het Gardameer en nog een stukje over een mooi, hoger gelegen deel.
De dag begon goed met een bijzonder ontbijt. Alles wat op tafel stond, was daar terplekke gemaakt. We kregen blauw brood. Dat zag er een beetje vreemd uit, maar het smaakte heel lekker.
De dag begon al warm, dus de koelvestjes konden meteen aan. De eerste bergpas was de San Boldo. Dat is een bergpas met 5 tunnels met in elke tunnel een haarspeldbocht. Niet de eerste keer dat we daar doorheen kwamen, maar het blijft een bijzondere pas.
Na een aantal mooie bochten kwamen we in het plaatsje Enego. Daar was een mooi plein, met veel interessants om te bekijken. En het was toevallig ook tijd voor koffie en thee.
We vervolgden ons avontuur door de Dolomieten en op de Passo Sommo was het tijd voor de lunch. Pasta. We zijn tenslotte in Italië… Jack had een mooi momentje met een oranje vlinder. Iets met KTM waarschijnlijk… Ook was er nog iemand die de sleutel van zijn koffer op de motor had laten liggen. Die is daar achter gebleven. Maar slimme mensen hebben altijd reservesleutels bij zich.
In Nogaredo was het tijd om te tanken. Het tankstation had een wasstraat en aangezien de motoren nog steeds onder de modder zaten van een aantal dagen terug, ondernam Jack een recordpoging om de motoren schoon te krijgen. Zo’n speciaal muntje voor de hogedruk reiniger gaat maar een beperkte tijd mee.
Bij Nago-Torbole zijn we nog even gestopt voor wat foto’s met het uitzicht op het Gardameer. Daarna zijn we een stuk langs het Gardameer gereden, langs de rotsen en tunnels uitgehakt in de rotsen. We hebben niet de snelste weg naar het hotel genomen, maar we zijn nog een stuk de hoogte in gegaan over een mooie weg met uitzichten over het Gardameer en uiteraard met mooie bochten. De route voor ‘Diehards’ zeg maar… Onze hotelkamer was op de begane grond met een klein tuintje. Altijd handig met zware bagage. Geen trappen op.
’s Avonds hebben we heerlijk gegeten bij het restaurant aan het Gardameer. Na het eten zijn we nog even wezen zwemmen in het Gardameer. Het was donker en het water was koud. Maar voor een echte diehard…
Morgen gaan we naar Vigo di Fassa. Daar hebben we 2 overnachtingen en een rustdag.
Recente reacties