Vanmorgen om half zeven vertrokken vanuit Hoorn op weg naar Beverwijk om Jack op te pikken. De dag begon met regen en het is ook niet meer gestopt met regenen.
Eigenlijk zijn we met de regenzone mee gereden.
Ongeveer kwart voor acht is ons motoravontuur echt begonnen.
De eerste tankstop was rond 10 uur bij Holten. Daar hebben we ook even een bakkie gedaan bij een bekende hamburgerketen…
Rond een uur of één hebben we geluncht bij de Subway in Oeynhausen.
Om 10 voor vier was het weer tijd om te tanken en om half vijf waren we bij het hotel.
Daar konden we eindelijk onze natte kleding uit trekken, die we her en der te drogen konden hangen. Gelukkig kon de verwarming aan, dat droogt wat beter.
Helaas was de sauna gesloten en de aardige dame op de foto was ook nergens te bekennen…
Nadat we weer opgewarmd waren, zijn we be-parapluut de stad in gegaan en uiteindelijk op het marktplein hebben we een eetcafé (Brauhaus Goslar) gevonden waar we heerlijk hebben gegeten.
Het zelf gebrouwen bier was goed te drinken en ook de Glen Els whisky uit de Harz smaakte wel.
Uiteindelijk zijn we het café uit geveegd en kregen we een zakje van dat zangzaad mee, dat ze ook voor de gasten op tafel hadden staan.
De geplande route voor dag 1:
Lengte: 485 km
Laagste punt: -8 m
Hoogste punt: 646 m
Om de route in Google Earth te bekijken: klik hier
Groene lijn is zoals gepland, de paars/blauwe lijn zoals is vastgelegd.
Dit jaar ga ik weer samen met Jack Bruynen op motoravontuur .
In 2015 zijn we naar het zuiden afgereisd (Middellandse Zee), dit jaar gaan we naar het Oosten. Via Duitsland naar Tjechië, Slowakije, Polen…we zien wel.
De routes zijn van te voren niet vast gelegd. Alleen voor de eerste dag, dan gaan we naar de Harz in Duitsland. En dag 2 zullen we de Harz doorkruisen.
We vertrekken woensdag 12 juli en het streven is om op vrijdag 21 juli weer terug te zijn.
Woensdag is de eindbestemming Goslar. We overnachten daar in hotel die Tanne.
We zaten in een appartement, dus moesten we zelf voor het ontbijt zorgen. We zijn eerst boodschappen gaan doen in de stad.
Het was dus ook iets later dan gebruikelijk voordat we vertrokken.
Vandaag stond er een mooie route gepland door het Zwart Woud. Een omgeving met veel bos en mooie motorwegen.
De Tomtom van Jack had wat problemen met opladen op de motor. Bij de eerste tankstop was ook een garage, dus hebben we daar wat contactspray gekregen, om het contact van de oplader weer soepel te krijgen. Hiermee was dat probleem verholpen.
Een half uurtje na de fotostop, sprongen twee agenten de weg op en hielden ons aan. Aan de ZZR mankeerde niets, dus dat was snel klaar.
De V-Max hadden de heren wat meer problemen mee. De papieren klopten niet: het vermogen staat er niet op, meneer. De banden waren versleten, de uitlaten hadden geen CE-keur en geen papieren en als klap op de vuurpijl waren ook de spiegels nog te klein.
Eerst was er een hoop gedoe over de papieren. Ze werden vergeleken met die van de ZZR. Er werd druk overlegd en er werd een boek bij gehaald. Het was kennelijk toch een probleem dat het vermogen niet op het kenteken staat. Maar ja, het is een oldtimer…
De banden leverden een discussie op. Maar we zeiden nadrukkelijk dat we nu op weg waren naar huis. Dat leek wel wat te helpen.
De uitlaat was weer een ander verhaal. Geen CE-keur en geen bijbehorende papieren… Dus de geluidsmeter kwam er aan te pas. Bij 4000 toeren gaven ze 100 dB. Dat is wel wat te veel.
En dan de spiegels: de agent kwam met een kartonnetje, dat de minimale grootte van een spiegel moet aangeven. De spiegel verdween achter het kartonnetje.
Zo waren we wel een half uurtje zoet. Uiteindelijk werd er nog even druk overlegd. Toen kwam de agent met een voorstel. Als Jack akkoord ging met een bekeuring voor de te kleine spiegels en ter plekke € 15,- wilde afrekenen, mochten we weer door.
Om half 4 hebben we nog even wat gegeten tijdens een tankstop. Dat was dan onze lunch.
De rit eindigde bij Landhotel Jostalstüble. In de middle of nowhere en volledig verstoken van internet. Dus een hotel uitzoeken voor de volgende dag zat er even niet in.
De geplande route voor dag 9:
Lengte: 279 km Laagste punt: 319 m Hoogste punt: 1126 m
Om de route in Google Earth te bekijken: klik hier
Vandaag stonden een aantal mooie Zwitserse passen op het programma. Veel mooie uitzichten en ontelbare mooie bochten door het Zwitserse landschap.
Na een goed ontbijt kwamen we na een uur op de Nufenenpas. De sneeuw lag hier nog metershoog langs de wegen.
We genoten hier van de uitzichten en in een meertje van smeltwater zwommen ontelbare forelletjes. Je vraagt je af hoe ze dan zo boven op een berg terecht komen…. Na weer een stukje rijden kwamen we op de Gotthardpas. Ook hier weer een meertje, maar nu zat deze vol met kikkervisjes. Wat doen ze daar?
De volgende pas was de Furkapas. Ook hier was het weer genieten van de mooie uitzichten op 2436 meter hoogte.
Na een aantal mooie bochten zijn we gestopt in Obergoms voor de lunch. Het was tijd voor schnitzel!
Ook hier konden we genieten van de omgeving: een stoomtrein, een gletsjer rivier met een mooie blauwe kleur.
Vlak na de stop kwamen we bij Grimsel. Waar we uitzicht hadden over de Totesee.
Ook waren er Alpenmarmotten te zien. Weliswaar in gevangenschap, maar toch… We vervolgen onze weg en we kwamen langs de Grimselsee. Een groot meer met een bijzondere kleur groen. Waarschijnlijk door de mineralen van de groene rotsen die je daar overal ziet.
Na een tankstop in Innertkirchen, stopten we om wat foto’s te nemen van de Sarnersee. Er stond ook een oud huisje, van van narigheid uit elkaar leek te vallen. Ook leuk voor foto’s…
Voor we bij het hotel waren zijn we nog even gestopt bij een Mac voor een milkshake. Helaas zijn die iets anders dan bij ons. Een vergrootglas is daar geen overbodige luxe…
Ons hotel moest zich ergens in Waldshut (Duitsland) bevinden. Tomtom bracht ons niet voor de deur en het bleek nog een aardige zoektocht. Uiteindelijk waren we ergens in de buurt en hebben we het aan een restaurant eigenaar gevraagd.
Het bleek daar in een steegje achteraf te zitten.
Het hotel bleek eigenlijk een appartement te zijn, met veel ruimte en een keuken.
We zijn die avond de stad in gegaan en Waldshut blijkt een hele mooi stad te zijn met allemaal bijzondere huizen. En goed eten…
De geplande route voor dag 8:
Lengte: 325 km Laagste punt: 314 m Hoogste punt: 2482 m
Om de route in Google Earth te bekijken: klik hier
Na het ontbijt en afscheid genomen te hebben van de vrolijke eigenaar van La Cascade, vertrokken we voor een reis door een stukje Italië en als eindbestemming Naters in Zwitserland.
De dag stond een beetje in het teken van de startproblemen van de V-Max, maar ach, dat hoort bij het avontuur en mag de pret niet drukken.
We stopten op de Col de l’Iseran om even wat plaatjes te schieten. Voor ons stond een wit bestelautootje en meteen kwam er een dame op me af, die van alles stond te ratelen in het Frans.
Waarschijnlijk probeerde ze me duidelijk te maken dat ze niet zo goed auto kon rijden en levensgevaarlijk was achter het stuur… Maar ik kan het mis hebben…
De omgeving was echt prachtig. Even verderop zijn we weer gestopt voor wat foto’s op 2770 meter hoogte.
In het dorpje Seèz zijn we gestopt om wat te drinken. Vanwege de startproblemen besloten we de accu te gaan bekijken van de V-Max.
Deze bleek droog te staan, dus ben ik in het dorp gedestilleerd water gaan halen in een poging de accu tot leven te wekken.
Na het bijvullen van de accu leek ons het een goed idee om meteen maar te lunchen bij het restaurant.
Na een stukje door Italië kwamen we bij de Mont Blanc tunnel. De wachttijd was daar een half uur. Gedurende die tijd probeerde Jack de V-Max aan de praat te houden, maar uiteindelijk sloeg hij toch af.
Voor de slagboom probeerden we de Italiaanse slagboom bediener uit te leggen dat de V-Max aangeduwd moest worden en gelukkig bleek hij heel hulpvaardig.
Nadat we de Mont Blanc tunnel uit waren, was het tijd om te tanken.
Omdat de accu niet meer voldoende tot leven was gekomen, besloten we om contact te zoeken met de ANWB om te kijken of we aan een nieuwe accu konden komen.
Daarvoor moesten we een stuk terug naar Sallanches. De ANWB stuurde ons in eerste instantie naar een Kawasaki dealer, maar deze had de bewuste accu niet op voorraad.
Gelukkig was er ook een Yamaha dealer in de buurt, die hem wel op voorraad had. Een collega motorrijder bracht ons daar naar toe.
Met een nieuwe accu en de belofte dat we de motor niet zouden starten met de startknop voor hij was opgeladen, vervolgden we onze weg.
Na nog een drink stop en een tankstop, kwamen we even na 8 uur bij het hotel aan.
Deze bleek gesloten. We belden aan en een vrouwenstem probeerde ons duidelijk te maken dat we een stukje verderop ons moesten melden.
We kwamen niet echt iets tegen. Aan de overkant van de weg was nog een hotel en gezien het tijdstip besloten we daar maar naar toe te gaan.
Ten midden van een enorme horde wijn nippende bejaarden, kwamen we bij de receptie terecht. We vertelden ons verhaal dat het hotel aan de overkant dicht was. Maar al gauw werd duidelijk dat deze receptie ook voor het hotel aan de overkant was…pfff…
Na de motoren achter het hotel gestald te hebben en ons opgefrist, konden we eindelijk wat eten.
De geplande route voor dag 7:
Lengte: 295 km Laagste punt: 458 m Hoogste punt: 2763 m
Om de route in Google Earth te bekijken: klik hier
Recente reacties